Νόστος
Εκεί που ο χρόνος σταματάει, πλημμυρίζουμε ανεμελιά και νιώθουμε ελεύθεροι. Εκεί που το πράσινο φτάνει μέχρι τις κάτασπρες βοτσαλωτές ακρογιαλιές και χάνεσαι στο πιο κρυστάλλινο και βαθύ μπλε που έχεις κολυμπήσει. Εκεί που κάθε καλοκαίρι μας περιμένει στην αυλή της η θεία Χαρά με τους πεντανόστιμους κεφτέδες της και τα απογεύματα μας παίζει ακορντεόν και ζωγραφίζουμε παρέα βότσαλα.
Οι κρυφές σπηλιές στις Αφάλες και τα ατελείωτα μακροβούτια, η κυρία Σοφία στην Ανωγή με την τυρόπιτά της, τα ανεπιτήδευτα γλέντια με τα βαλς στην πλατεία, το ηλιοβασίλεμα στην Εξωγή, το ξύλινο ποδοσφαιράκι πίσω από το περίπτερο στο Σταυρό, οι φωνές μας όταν παίζουμε, τα γέλια μας και οι ανούσιοι τσακωμοί μας. Όλα αυτά συνθέτουν τον πίνακα των δικών μας χαρούμενων αναμνήσεων.
Εκεί κρύβεται η δική μας νοσταλγία.
Στο «Θιάκι μας»
